تا بينوايان نتوانند دوش به دوش اغنياء سفر كنند ! ( * ( فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا ) * ) . منظورشان اين بود كه در ميان اين قريه‌هاى آباد فاصله اى بيفتد و بيابانهاى خشكى پيدا شود ، به اين جهت كه اغنياء و ثروتمندان مايل نبودند افراد كم در آمد همانند آنها سفر كنند ، و به هر جا مىخواهند بى زاد و توشه و مركب بروند ! گويى سفر از افتخارات آنها و نشانه قدرت و ثروت بود و مىبايست اين امتياز و برترى هميشه براى آنان ثبت شود ! و يا اينكه راحتى و رفاه آنها را ناراحت كرده بود ، همان گونه كه بنى - اسرائيل از « من » و « سلوى » ( دو غذاى آسمانى ) خسته شدند و تقاضاى پياز و سير و عدس از خدا كردند ! بعضى نيز احتمال داده‌اند جمله * ( باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا ) * اشاره به اين است به قدرى راحت طلب شدند كه ديگر حاضر به مسافرت براى استفاده از مراتع به منظور دامدارى و يا تجارت و زراعت نبودند و از خدا تقاضا كردند كه هميشه در وطن به مانند و فاصله‌هاى زمانى سفرهايشان زياد شود ! ولى تفسير اول از همه بهتر به نظر مىرسد . به هر حال « آنها با اين عملشان به خودشان ستم كردند » ( * ( وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ) * ) . آرى ، اگر فكر مىكردند به ديگران ستم مىكردند در اشتباه بودند ، خنجرى برداشته بودند و سينه خود را مىشكافتند ، و دود همه اين آتشها در چشم خودشان فرو رفت . چه تعبير جالبى ؟ قرآن به دنبال اين جمله كه در باره سرنوشت دردناك آنها بيان مىكند ، مىگويد : چنان آنها را مجازات كرديم ، و زندگانيشان را در هم پيچيديم كه « آنها را سرگذشت و داستان و اخبارى براى ديگران قرار داديم » ! ( * ( فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ ) * ) .